Tuesday, November 4, 2014

වාලෙට ගෙවෙන ජීවිත

දනව්වේ වැව් කන්ද පාමුල
ගී ගයන රැහැයියන් තාලෙට
ගෙවෙනකොට ජීවිතේ වාලෙට
චන්දරේ අපි පියාඹන්නේ කෝම අහසට

බත් පිළි ගෙනෙමි යැයි හනිකට
උදේ හිරැ උඹ අරන් යනකොට
කොට බිත්ති අත තබා වාරැවට
තොටිල්ලත් පැදවේවි තාලෙට

හාමතේ පොඩි එකි අඬනකොට දවසෙම
සිටින්නේ කොහොමදෝ වාවාන දුකහෙම
ගෙයි කුසම ශරීරේ වැහැරිලා සේරම
ලේ කිරිව නොයන්නේ අපි කරපු පවටම

සඳ වළා කඩක් විත් කඩුල්ලෙන් පැනගෙන
අඳුර ගෙට එන වෙලේ නුඹ පමාවනු කිම
සොච්චමට පිච්චියක් පිටි සිනි අරගෙන
චන්දරේ එනවාද සිත නදන් නොමකර

කිරිහැරත් උයාගෙන ගිහින් උඩමලුවට
වැද වැටුනේ සිරිමාවේ බෝ සමිඳු පාමුල
පිහිටවන් හිමියනේ රැක ගන්න ඈ පණ
හදවතත් සිදුරැ වුනේ එකිගෙම කරැමෙ

1 comment: