Sunday, December 30, 2012

කුරුමිණියෙක් ......


කැරකි කැරකි
සිවිලිම මැද
රෑ  තිස්සෙට
කුරුමිණියෙක් 
සටපට ගා ගැහුනා...
ඝන අඳුරෙම 
ඇස් කරකා
මදුරු  දැලේ
සිදුරු මැදින්
හිමිහිට උඩ බැලුනා...
බිත්ති  අතර
හැප්පි හැප්පි
එලි සොයමින් ඉස්සි ඉස්සි
කෑල්ලි කැපෙන
ඝන අඳුරෙම
තනියෙන් උඹ ඇඬුවා...
එළිය මැදින්
දුර ඇවිදින්
මේ අඳුරෙම මoමුලාව
ගැහෙමින් හද මරණ බියට
උඹ එක්කම ඇඬුවා...

Monday, November 26, 2012

මරණ බිය

රතු ඇස් විද
රුපු සෙන් බිඳ
පැන ආ සඳ
දුටුවෙමි අද
වෙව්ලන බය...

මහහින්නේ කන්ද අවට
මුකලාන මැද්දේ ඉඳ
උලලේනෙක් රෑ තිස්සෙට
මහ හයියෙන් ඇඬුවා..
සඳට හොරෙන් හැoගි හැoගි
පහළ වැවේ ඉස්මත්තේ
මඩ දියවුනු බොර වතුරේ
නරක් වෙච්ච වකුගඩුවක්
මරණ බියෙන් ගැහුනා...

Thursday, October 4, 2012

විරූපි සෙවනැලි


විකල්වී සිහියද
ඇදි ඇදී හැම අත
නිසොලමන් අඳුරක
සෙවනැලිත් විරූපිව
විරිත්තයි බලා රුව


හිරු සඳුත් උරනව

නතු වෙලා අඳුරට
සුසුම් සිරකර ගෙල
නසමි නිරුවත් රුව


බිඳි විදුරු හද

ඇනි කටු තැන තැන
ගැලූ ලේ පිස පිස
මලගමට එනු හෙට



Tuesday, September 25, 2012

පැමිණෙන්න ...

අඳුරු කුහරෙන් මිදී
පාලු හිස් අනන්ත
අවකාශ සිසාරා
ඉගිලෙන්න පැමිණෙන්න
ඉරා මේ අඳුරු වළා පට

සිහිල් සුළඟට වැනෙන
කුරුළු වෙස් පළඳින්න...
තුඩින් තුඩ මිහිර විඳ
පියාපත් විහිදන්න...
හෙටක් ගැන  නොහිතෙන්න
ජීවිතේ මත් වෙන්න...
පටලවා දෑත් යුග
සුසුම් සුව විඳ ගන්න...
පාවෙල ඔහේ යන්න
ඉතින්
තනි වෙන්න
පැමිණෙන්න...


Friday, September 14, 2012

රෑ හීනය


රෑ හීනෙන් 
එක දවසක්
සඳ ආවලු අපේ දිහා

පිළිකන්නේ දොරකඩ ලඟ
ඇනතියාන එළි වෙනතුරු
ඒ දිහාම ඇහැ ඇරගෙන
බලාන උන්නා...
දැවටි දැවටි එක සීතට
මුදු හඳ රැස්
විඳ මිහිරට
උණුසුම මැද  සිහින ලොවක
පියමන් කෙරුවා...
එකපාරට
හූ තියාන
රෑ 12ට
බල්ලෙක් උඩු බිරුවා...
කැල්ලි කැඩි රෑ හීනය
බියවී හිත ගස්සීගෙන
පියවි සිහිය ආවා
හඳ ගියාලු දුර අහසට
දන්නේ නෑලු දැකපු හීන
පුරුදු ලෙසට ඔහේ බලාන
සඳ සඳ වී උන්නා
දැකපු සිහින සිහි කර කර
තනියෙන් හිත හැඬුවා...

Tuesday, August 28, 2012

පුතුගේ අම්මා

වෑහෙන කඳුළු නෙත් අස්සේ ඔබාගෙන
දාහක් බුදුන් වැඳලා හිස නමාගෙන
පිහිටක් යදිමි දෙවියනි උඩ බලාගෙන
කළකම් ඵලදේද සනුහරේ වේලාගෙන

හිමි දහඩිය පුසුඹ දැනිලා ගෙට එන දාට
වනයට ගියා දේවිත් ඵල නෙළන්නට
මඟ වැරදුනා බෑ ආපහු හැරෙන්නට
රාහුල පුතුණි නාඬන් අපි කල පවට
 
හිමිදිරියේම හිරු අහසේ පායනවා
පුතුගේ මුහුණ විස්සෝපෙන් මැලවෙනවා
හතේ කෝච්චිය දැන් දැන් ලන් වෙනවා
නාඬන් පුතුණි අම්මා අඳුරෙම එනවා

ගෙවිලා උපාධිය අත්තම්මා දුන්න
යන්නේ කොහිද මල්ලේ පොල් නම් මෙන්න
හිමි රජ උනත් බැහැ දුක තනියෙන් ගන්න
පුතුනේ ඉතින් නාඬා දැන් ගෙට වෙන්න

Thursday, June 28, 2012

මොහොතකට ආයේමත්

දුර ඈත ආකහේ
තරුවක්ව දිළිසෙන්න
පායලා හිනැහෙන්න
මොහොතකට ආයේමත්
ඇවිත් ළඟ නවතින්න

ඇවිත් ගිය ඉක්මනට
හද ගිහින් මහ දුර
දන්නේ නෑ නුඹ තව
රැඳුනු ඒ සෙනෙහස

දෙතොල් මත ඇඳෙන ඒ
සිනහවක් වී එන්න
විඩාබර සුසුම් පිස
සුළඟක්ව දැවටෙන්න
හිමි නොවූ වසන්තේ
මලක් වී සුපිපෙන්න
මොහොතකට ආයේමත්
ඇවිත් ළඟ නවතින්න

Thursday, June 7, 2012

බිoකුන්ඩෝ බොල බිoකුන්ඩෝ

තැවරිලා සුදුම සුදු
හිස් කඩදාසි පිටු උඩ
කළු පාට බලි රූප
නටයි ඔච්චම් කොට
තොටත් මදි මටත් මදි
කිරි හැන්ද විසි කොට
නටපු අල්ලෙන් බහිමු
බිoකුන්ඩෝ විගහට

Friday, May 25, 2012

පටාචාරා වැළපුම


සිටු මහල් ප්‍රසාද දොරකට
බoකුවක ඇන තබා
තුරුළුකර දෑත් උණුහුමට
වැළපෙන්නේය අද
පටාචාරාවක්ම ලෙස

නිවුනු දර සෑයේද
දුමත් නැත 
ගොහින් නම් හුඟ දුර
ඇසේ දෙසවන තව
මියුරු වදනින්
තෙපලු අමරස

නිළුපුල් දෙනෙත් මත
දිළිහෙන්න ඉඩ ලදත් කඳුළු කැට අද
අමතකද සඳ නැඟුණු එක රැයක
මා දෙනෙත් මත එබී
නුඹ සෙවූ නුඹේ රුව

දුර ගොසින් 
උයන් කොන
නෙළු පරසතු මලද ඔය
පෙර දිනක සුවඳ දුන්  මේ මල
පරවෙලා වැටී අද පය මුල  

කළුකරන් මුළු අහස
ගිගුම් දුන්
හෙන හඬට
 බියවෙල සාපැටව්
නිදත් අද ලඟ හිඳ
උරන වී නොයාවිද උනුත්
නුඹත් නැතිකල හෙට

Thursday, May 10, 2012

බලන් සිරි


නිල් කඳු වැටි පෙළින්      මිදී
දුහුල් වළා සෙමින්           ඇදී
ඝන මීදුම් සළුව                ඉරී
එබෙයි හිරුත් ලෙසින්       රිදී

නාඹර හිරු කිරණ            වෙලී
පිබිදී මල් පෙමින්           සැලී
තවරා ගෙන සුවඳ             පොදී
නළඟන යයි සෙමින්      ඇදී

සීතල පිනි බිදිති                  හැලී
මදහස දෙතොලඟින්         ලිහී
ඇහැරි නෙත් සෙනෙහෙ   පිරී
තවරයි මුව හාදු                රැලී

Friday, April 27, 2012


ගඟක් වේ නම් ගලා ගෙන යන
සයුර නුඹ වෙයි
නමක් නොඅසන
සඳක් වේ නම් රැයේ සුපිපෙන
අහස නුඹ වෙයි
රැයම නොපතන
මලක් වේ නම් සුවඳ විහිදෙන
සුළඟ නුඹ වෙයි
පාට නොසොයන
මට මාව වෙන්නටම ඉඩ හැර
ලෝකයම නුඹ වෙයි
ආදරේ මායිමක් නොමැතිව

Wednesday, April 18, 2012

ගුවන් පාලම


පාට ගා 
              අවුරුදුත්
බෝ කොළත් 
               දළු ඇවිත්
සිලි සිලිත්
                    හඬ ඇසෙත්
නෑ සිසිල්
මද පවන්
                 එනමුදුත්

පාලමෙන් උඩ ඇවිත්
කවුළුවෙන් බිම බලත්
දෙනෝ දාහක් තුළ දෙනෙත්
මුලා වෙයි සිත තවත්

Saturday, April 7, 2012

අකීකරු සුළඟ නුඹ...

රෑ පාට හීන වල
තවරාන මුදු සුවඳ
නිදන මල් පෙති සිඹින
අකීකරු සුළඟ නුඹ...

නිහඬ ගහ කොළ එතෙන
සෙවනැලිත් දඟ කරන
සුවඳ සුසුමන් ගෙනෙන
අකීකරු සුළඟ නුඹ...

දිලෙන තරු කැට නිවන
සඳට පාටක් ගෙනෙන
හිරුට පණිවිඩ කියන
අකීකරු සුළඟ නුඹ...

Sunday, April 1, 2012

ආදම් සහ එවා

ආදම්......
රැවටෙන්න නම් එපා
මම 
එවා නෙවෙයි
හැමදාම
මේ උයනේ
මුණ ගැහුනට

Monday, March 19, 2012

බිඳිමි ගල් ලෙන


විශල් තුරු හිස්
බිඳි වන මැද
දුවයි සාවුන්
දැනී මර  බිය
හිවල් කොටි ඒ
රුදුරුසෙන් මැද
බියෙන් හැකිළි ඉඳිනු කෙලෙසක

සිoහභාහුත් නිදයි දුක මැද
මුදු කොමළ බස් නනගනු කෙලෙසද
ලෙන් දොරෙන් පිට නොගොස් පිය තුම
රැඳෙනු නොහැකිය ගල් ලෙනේ මට

Sunday, March 11, 2012

මියැදුනු ස්වර්ණමාලියේ

රෑ පුරාම හාද වෙලා ගීත ගයනවා
කුරුළු තුඩින් පෑරී ගෙඩි බිමට හැලෙනවා
රිය සක යට තෙරපී හිඳ මුකුළු පානවා
කළු පාටින් තිබුණු පාර සුදට වැසෙනවා

අව් ගිනි රැස් පාට වැටී ගත වේලෙනවා
ඒ තුරු හිස සෙවන යටින් අපි සැනසෙනවා
දස දහසක් දෙනා ඇවිත් එතන රැදෙනවා
දේවතාවියක් ඉදගෙන සතුට බෙදනවා

තාරපාර ලොකු වෙන්නට හීන බලනවා
යකඩ යක්කු ඔච්චම්කර දෑත් පානවා
ගිමන් නිවා ගන්නට තුරු හිසට ඇදෙනවා
දේවතාවියගේ දෑසට කඳුළු උනනවා

නෑ ආයාචන කිසිවෙකු කිසිවිටක කරන්නේ
ස්වර්ණමාලියට රන් වැලි සෑ නොවෙයි බදින්නේ
සෙවනේ තිබූ යන්තර තුරු හිස සිඳලන්නේ
දේවතාවියක් ගැහි ගැහි මරනෙට යන්නේ

Sunday, February 26, 2012

කිරි පැණිත් තිත්ත වෙයි


බැස යන්න හදයි හිරු
තවරාන ලේ පාට
හැපී හැපී රළ හඬයි
නිහඬ වෙරළට බට
මින් රැලක් ගතුකියයි
පැන ඇවිත් සයුරු පිට
ඇට මිඳුළු නහර විද 
කකියාවී විටින් විට හද

මිණි මල් පිපී අර
නිල් අහස කෙලවර
සඳ තරුත් නිවි ගොස්
කළුවරයි තුන් ලොව
පුස් වෙඩිත් පත්තු වී
මියෙන සවුන් දැක
කිරි පැණිත් තිත්ත වෙයි
අද හෙටම අපි හට


Saturday, February 11, 2012

මට මා හමුවිම

සඳ නිවුණු
නිසොල්මනේ
එක්  රාත්‍රියක
පහන් කණුවක් යට
එළියක් හොයන විට
බය වුනා
හිටි හැටියෙම
මතු වුනු
 සෙවනැල්ලට

Friday, February 3, 2012

සිහිනයක සිනාසෙනවා

නිල් දියට එබී
මල් කැකුළු සැලී
මුදු කොමළ
සිනා දෙනවා

හිරු කිරණ වැදී
රළ පෙළින් බිඳි
පිණි බිදිති හැලී
හද සිහිල ගලා යනවා

රැල් පවන් නැගී
හද විමන් ඇරි
නෙත් අඟින්
කැළුම් දෙනවා

හද තැවුල් නිවී
සෝ සුසුම් මැකී
දුටු රුවක වෙලී
සිහිනයක
සිනාසෙනවා

Thursday, January 19, 2012

පාටක් දෙන්න


සඳට මුකුළුපාලා
ඉරට විරිත්තන
නුඹට පුළුවන්ද
තරුවක් වෙලාවත්
තිත්තම තිත්ත
කළුවරට
පාටක් දෙන්න

Friday, January 13, 2012

ශිල්ප සිඟා කන අපේ මහෞෂධවරු .....

මේක ලෝකේ ලස්සන රටක්. අපි ඇත්තටම මේ රටට ගොඩාක් ආදරෙයි.අපේ රටේ අපේ දේවල් අපිට හැමදාම වටිනවා.කාලයක් බයෙන් දුකෙන් හිටපු කාලේ නැති වෙලා යුද්දේ අවසන් වුනාම හිතට දැනුනේ ලොකු සැනසීමක්. අවසාන ඵල විපාක මොනා වුනත් බෝම්බ පිපිරෙන්නැති බයක් නැතුව පාරේ බැහැලා යන්න පුළුවන් වුන එකට අපිට ඇත්තටම සතුටුයි.
      සුළඟක් වගේ ඉගිල්ලිලා යන්න පුළුවන් අධිවේගී මාර්ගයක යන්න අපි අකමැති නෑ. නෙළුම් පොකුණේ අර සුව පහසු අසුනක වාඩි වෙලා ඉහළ පහළ යන වේදිකාවේ අග්නි වගේ ඔපෙරාවක් බලන්න අපි අකමැති නෑ. ගුවන් පාලම් හදනවට, අලුත් මාර්ග හදනවට, ක්‍රිඩා පිට්ටනි හදනවට, වරායවල් හදනවට අපි අකමැති නෑ. ඒවා හදන්න ලෝකෙට ණය වුනාට ඒ ණය ගෙවන්න අපිට පුළුවන් උපරිම සේවයක් කරන්න අපි ලෑස්තියි.
  ඒත්....
අපි අවසානයේ රටට වෛර කරන පිරිසක් වෙන්න කැමති නෑ."ජාතිය රන් විමනක් වේ, ආගම මිණි පහනක් වේ,එය රැක ගන්නට මෙළොවේ සමත් වුනොත් පුත නුඹ වේ" කියලා පොඩි කාළේ ඉදලම අහලා තිබුණු නිසාද මන්දා මේ රටට වෛර කරන්න අපි කැමති නෑ.
   ජීවිතේ ඉල්ලලා කෑ ගහන මිනිහෙකුට ජීවිතේ බේරලා දෙන්න පුළුවන් වෛද්‍යවරයෙක් වෙන්න මිසක් මිණිමරුවෝ වෙන්න අපිට බෑ.අම්මා පුන්චි කාලේ ඉදන්ම මුනේ තියෙනවා කියපු පින් පාට නැති කරගෙන මැර පාටක් ලබා ගන්න අපි කැමති නෑ.
    අම්මයි තාත්තයි නොවිදිනා දුක් විඳලා අපිට ඉගැන්නුවා. දහසකුත් මිහිරි හැඟිම් හිත අස්සේ තද කරගෙන අපි දුක් විඳලා ඉගෙන ගත්තේ "ඉගෙනුම කටු අත්තකි. එහි ඵලය මල් අත්තකි " කියල හිතාගෙන.
  2005 උසස් පෙළ කරලා එක්කෙනෙක් B 2 යි C 1යි අරගෙන රුහුණු වෛද්‍ය පීඨයට තේරුනාම A 1යි B 2ක් ගත්තු කෙනා තෙරුනේ රජරට අලුතෙන් හදපු වෛද්‍ය විද්‍යාලයට. කාගෙන්දෝ සිද්ද වුන වැරැද්දකට අපිට වන්දි ගෙවන්න වුනා.ඇති වුන තුවාලයක් සුව කරන්න කියලා තාවකාලික පැලැස්තර අලවපු පාලක උදවිය නිසා අපි කොච්චර අසරණ වේලාද?
  උගුර ලේ රහ වෙනකම් රජයට විරුද්ධව උද්ඝෝෂන කරලා, ගහ මරා ගෙන කැම්පස් එකෙන් එළියට ආවම රජයේ ක්‍රියාකාරි සාමජිකයෙක් වෙන්න අපිට ඕනේ වුනේ නෑ.තමන් කරන්න ඕනේ වැඩේ පැත්තකට දාලා පක්ෂ වෙනුවෙන් නැගී ඉදලා ගහ මරා ගෙන අපි පාරට බැස්සේ නෑ.
     අනිත් වෛද්‍ය විද්‍යාලවල සිසුන් සැප පහසු කාමරවල ඉගෙන ගද්දි අපිට වුනේ අත්හැරලා දාපු ගුරු විද්‍යාලයක අපේ ඉගනීම අරඹන්න.පේපර්වල ප්‍රශ්න, ලෙක්චර්ලගේ අඩු පාඩු, කෑම බීම , ඉඳුම් හිටුම් මෙවිදියට කොච්චර ප්‍රශ්න වලට අපි මුණ දුන්නද...
  එත් අපි අපේ රටට වෛර කලේ නෑ...ඒ වුනාට අපිට සිද්ද වුනා අපේ අධ්‍යාපනය කරගෙන යන්න  ඔනේ දෙවල් බලෙන් කෑ ගහල ඉල්ල ගන්න. කැම්පස් ඒකේ තුන්  වෙනි අවුරුද්දේ ඉදන් අපි වෙහෙසුනේ මේ මහාචාර්‍ය් ඒකකය හදවා ගන්න. අපි අවුරු ගානක් ඉගෙන ගත්තු දෙය ප්‍රයෝගිකව හදාරන්න අන්තිමට අපිට මේක ඔනේ වෙනවා. අපිත් එක්ක උ/පෙළ කරල අනිත් කැම්පස් වලට ගිය ළමයි ගේ අද තත්වෙයි අපේ තත්වෙයි දැක්කම ඇතිවෙන්නේ දුකක්ද කළකිරිමක් ද එහෙම නැත්තම් වෛරයක් ද මන්දා...
    මහාචාර්ය ඒකකය හදවන්න ඉඩමක් ලබා ගන්න තැන ඉදලා ඒක හදලා අද තත්වෙට එනකම් අපට සිද්ද වුනේ ඒවා එකින් එක ඉල්ලලා පාරට බහින්න. ඒත් අවසානයේ අයේත් අපි ලොකු ප්‍රශ්නෙක හිර වුනා. මෙච්චරකල් අපේම අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් තමන්ගේ කාලය ශ්‍රමය කැප කරපු අපේම එවුන් මහ ලොකු වැරදි කාරයෝ උනා.
   අවුරුදු පහෙන් කැම්පස් අවුට් වේලා රටට සේවයක් කරන  දොස්තරලා වෙන්න හිටපු අපි අද ඉඳලා අවුරුදු 6ක්  දුක් විදලා රටට වෛර කරන්න තරම් හිත දැඩි වේලා.
      ලෙඩ ඇඳේ ඉන්න අම්මා අවසාන හුස්ම ටික තද කරන් ඉන්නේ දුව දොස්තර විභාගේ පාස් වෙලා දොස්තර වරියක් වේලා ගෙදර එනකම්, පුතාව විශ්ව විද්‍යාලේ යවන්න ඉඩම උගස් කරපු තාත්තා බලන් ඉන්නේ පුතා දොස්තර වෙලා ගෙදර ඇවිල්ලා පවුලේ බර කරට ගන්නකම්. එත් අම්මේ තාත්තේ අපි තාමත් මහ පාරේ ශිල්ප හිඟා කනවා.
     අම්මා කීව විදියට පින්වත් දරුවෝ කියලා හිතපු අපි මෙච්චර කරුමක්කාරයෝ වුනේ කොහොමද? පාසලට නෑදෑයොන්ට වටිනා කෙනෙක් කියපු අපිව වෛද්‍යවරු විදියට රටට නොවටින්නේ කොහොමද? අපේ රටේ ඈත ගම්වල දුක් විඳින මිනිස්සුන්ට සේවයක් කරලා රටට බරක් නැතුව නිදහසේ මැරෙන්න අපිට අයිතියක් නැද්ද? අපේ රටේ හැම රෝහලකම ඇති තරමට වෛද්‍යාවරු ඉන්නවද?
  කොහොම වුනත් අවසානයේ සිද්ද වෙන්නේ අපි අපේ රටට වෛර කරන උගත්තු පිරිසක් විදියට රටෙන් පිට වෙලා යන එක හරි නිකම්ම නිකන් බඩගෝස්තර වාදින් පිරිසක් විමත් විතරයි...


රජරට විශ්ව විද්‍යාලයේ වෛද්‍ය පීඨයේ සිදුවූ අසාධාරණයෙන් පීඩා විදින සොහොයුරියගේ අද්දැකීමක් අසා ලියන ලද්දකි

Sunday, January 1, 2012

සුභ සිහින

අර ඈත නිල් අහස
පාට කර හිනැහෙන්න
ගනදුරට මඟ කියන
තරුවක්ව පායන්න

දුහුල් මල් පෙති වලට
නොරිදෙන්න සිප ගන්න
ඒ සුවඳ තවරාන
මලක් වී සුපිපෙන්න

පිණි බින්දු පොද ඉහෙන
සීතලක ගුලි වෙන්න
උදා වෙන හෙට දකින
සුභ සිහින වී එන්න