නෑවිදින් නුඹ සිටින දවසට දෑස් යුග පියාගෙන විදගන්න රඳවා ගන්නම් මම ඉතින් මේ හාදුවල උණුසුම පියාපත් දිගුකර නුඹ පියාඹන දවසට කැදැල්ලේ පාලුවත් මැකෙන්නට හිරකරගන්නම් ආදරණීය හැම වදනකම මතකය දුර ඈත ඉසව්වක ඉගිලිලා නුඹ ඉතින් යනකොට තිතක් වී බොඳවෙන මා ඉතින් නොපෙනෙනා දවසට දුකක් නැති වෙන්න හිත යට කවක් ලියනෙමි හෙටත් නුඹ හට
පාට පාට අයිසින් දාලා රෝස මල් ටිකකුත් අතුරලා ගත්තොත් හරි අගේ නේද ඕක.
ReplyDeleteබටර් කේක් නෙවෙයි පාන් කෑල්ලක් වගේ.
ReplyDeleteබඩ ගින්නේ ඉන්න එකෙකුට ඕකත් මදෑ
ReplyDeleteහ්ම්...වෙලාවකට එහෙම හිතෙනව තමයි..ඒත් හැම තිස්සෙ ම එහෙම හිතන්න නරකයි...
ReplyDeleteජයවේවා!!!!
ජීවිතය වෙලාවකටනම් ඔය වගේ කියලා මටත් හිතෙනවා..
ReplyDeleteකටට කෙල උනන නිසඳැසක්... :)
ReplyDelete