ධරාණීපාත
වර්ෂාවක්,
සඳ තරු මල්
විප්ලවයක්,
හූල්ලන
ගැහැනියක්,
සියල්ලම
කැටිකර
පන්හිඳට
පණ පොවන
කවියෙක්.....
වර්ෂාවක්,
සඳ තරු මල්
විප්ලවයක්,
හූල්ලන
ගැහැනියක්,
සියල්ලම
කැටිකර
පන්හිඳට
පණ පොවන
කවියෙක්.....
නුඹ හට
නෑවිදින් නුඹ සිටින දවසට දෑස් යුග පියාගෙන විදගන්න රඳවා ගන්නම් මම ඉතින් මේ හාදුවල උණුසුම පියාපත් දිගුකර නුඹ පියාඹන දවසට කැදැල්ලේ පාලුවත් මැකෙන්නට හිරකරගන්නම් ආදරණීය හැම වදනකම මතකය දුර ඈත ඉසව්වක ඉගිලිලා නුඹ ඉතින් යනකොට තිතක් වී බොඳවෙන මා ඉතින් නොපෙනෙනා දවසට දුකක් නැති වෙන්න හිත යට කවක් ලියනෙමි හෙටත් නුඹ හට
එකම එක කවි පදයක්
ReplyDeleteසෑහේවිද ඔය ඔක්කොමල්ලට......
සැනසෙන්න......
දෝරගලන සිතිවිලි වලට....
නැලවෙන්න
සඳ තරුවලට.....
අස්වසන්න...
හූල්ලන හිතක්.....
විදින්න දන්නවනම්
ReplyDeleteකවි පදයක්
සුවපත් වෙවි
හැම හදවතක්