සිඳුනු තටු
ලිහි වැටුනු පැතුම් පොදි
මතකයෙන් කිමිදිලා.....
කඳුළු කැට හෙමි හෙමින්
දෙනෙත් වල තැවරිලා....
දුටු සිහින මුලා වී
ජීවිතේ වැරදිලා....
ඉගිලෙන්න බෑ යළිත්
තටු සිඳි මැලවිලා....
නුඹ හට
නෑවිදින් නුඹ සිටින දවසට දෑස් යුග පියාගෙන විදගන්න රඳවා ගන්නම් මම ඉතින් මේ හාදුවල උණුසුම පියාපත් දිගුකර නුඹ පියාඹන දවසට කැදැල්ලේ පාලුවත් මැකෙන්නට හිරකරගන්නම් ආදරණීය හැම වදනකම මතකය දුර ඈත ඉසව්වක ඉගිලිලා නුඹ ඉතින් යනකොට තිතක් වී බොඳවෙන මා ඉතින් නොපෙනෙනා දවසට දුකක් නැති වෙන්න හිත යට කවක් ලියනෙමි හෙටත් නුඹ හට
බඩ ගාන්න තමයි දැන් වෙන්නෙ නේද?
ReplyDeleteඅපූරුයි...
හ්ම්...කාලෙකින් මේ පැත්තෙ එන්නත් බැරිවුණා..මඟ වැරදුන ජීවිතයට වගකියන්න ඕනෙ මඟ වරද්දගත්තු කෙනා ම තමා...ලස්සන නිර්මාණයක්...
ReplyDeleteජයවේවා!!!
මොකද උනේ..
ReplyDeleteතටු සිඳී නොව ඇත්ත
ReplyDeleteමැලවිලා පමණකි
සිතට දිරි ගන්න නුඹ
ඉගිලිලා යත හැකි..!
Niyamai akka.
ReplyDelete