බිඳිමි ගල් ලෙන
විශල් තුරු හිස්
බිඳි වන මැද
දුවයි සාවුන්
දැනී මර බිය
හිවල් කොටි ඒ
රුදුරුසෙන් මැද
බියෙන් හැකිළි ඉඳිනු කෙලෙසක
සිoහභාහුත් නිදයි දුක මැද
මුදු කොමළ බස් නනගනු කෙලෙසද
ලෙන් දොරෙන් පිට නොගොස් පිය තුම
රැඳෙනු නොහැකිය ගල් ලෙනේ මට
නුඹ හට
නෑවිදින් නුඹ සිටින දවසට දෑස් යුග පියාගෙන විදගන්න රඳවා ගන්නම් මම ඉතින් මේ හාදුවල උණුසුම පියාපත් දිගුකර නුඹ පියාඹන දවසට කැදැල්ලේ පාලුවත් මැකෙන්නට හිරකරගන්නම් ආදරණීය හැම වදනකම මතකය දුර ඈත ඉසව්වක ඉගිලිලා නුඹ ඉතින් යනකොට තිතක් වී බොඳවෙන මා ඉතින් නොපෙනෙනා දවසට දුකක් නැති වෙන්න හිත යට කවක් ලියනෙමි හෙටත් නුඹ හට
ලස්සනයි අක්කේ...
ReplyDeleteඅම්බානක කන්නවෙයි තාත්තා දැක්කනං මේක....
ReplyDeleteබලමුකො බිඳල
ReplyDeleteniceeeeeeeee
ReplyDelete